Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.

Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş.
Bunun üzerine hepsi, adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.
AÅŸk, adada en sona kalan duygu olmuÅŸ.
Çünkü, mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.
Ada neredeyse battığı zaman,
Aşk, yardım istemeye karar vermiş.
Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde geçmekteymiş.
AÅŸk,
“Zenginlik, beni de yanına alır mısın?” diye sormuÅŸ.
Zenginlik,
“Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın
ve gümüş var, senin için yer yok.” demiÅŸ.
Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki
Kibir’den yardım istemiÅŸ.
“Kibir, lütfen bana yardım et!”
“Sana yardım edemem AÅŸk.
Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin.”
diye cevap vermiÅŸ Kibir.
Üzüntü yakınlardaymış
ve Aşk, yardım istemiş:
“Ãœzüntü, seninle geleyim…”
“Off, AÅŸk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var.”
Mutluluk da AÅŸk’ın yanından geçmiÅŸ
ama o kadar mutluymuÅŸ ki,
AÅŸk’ın çaÄŸrısını duymamış.
AÅŸk, birden bir ses duymuÅŸ:
“Gel AÅŸk! Seni yanıma alacağım…”
Bu AÅŸk’tan daha yaÅŸlıca birisiymiÅŸ.
Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki kendini
onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş.

Yeni bir kara parçasına vardıklarında,
AÅŸk’a yardım eden, yoluna devam etmiÅŸ.
Ona ne kadar borçlu olduÄŸunu fark eden AÅŸk, Bilgi’ye sormuÅŸ:
“Bana yardım eden kimdi?”
“O, Zaman’dı” diye cevap vermiÅŸ Bilgi.
“Zaman mı?
Neden bana yardım etti ki?” diye sormuÅŸ AÅŸk.
Bilgi gülümsemiş:
“Çünkü sadece Zaman AÅŸk’ın ne kadar büyük olduÄŸunu anlayabilir…”