Değişimin ve gelip geçiciliğin kaynağı olan zaman icraatlarını madde üstünde gösterir.Zamanın ve mekanın içinde birinci dereceden muhatap olan insan içinde bu durum

böyledir.Yapılan işler faillerini ele verir,zamanın ortasında bir yere koyar.Önü alınamayan ve

önüne geçilemeyen zamanda insanda kendisine biçilen rolü oynar.Oyuncu zamanın akışına

göre kendisine tutunacak bir dal arar.Lakin zamana bağlı olarak sıcağın karşısındaki buz durumuna düşmekten kendini kurtaramaz.

Zaman durağanlığın önünde bir ejderha kesilir.Tıpkı Musa a.s ‘ın asası gibi önüne çıkanı yutar.Harap olmuş yurtlar,ıssız viraneler,terk edilmiş diyarlar zamanın yuttuğu boşluklar gibidir.Faniliğin ve sonun akışı zamanda gizlidir.Muhatabı insan dediğimiz zamanın bu varlığa etkisi muhakkak olacaktır.İş dönüp dolaşıp yine zamanı etkili ve yetkili kullanıp kullanamama becerisine geliyor.Zaman herkesi gelip geçiciliğiyle kendine benzetebilir; ama zamanın ve anların üstüne çıkabilmeyi başarabilmiş insanların varlığı bu durumun tersi olabileceğinin en tasdikli şahididir.Zamanın kendine benzetemediği geçmiş çağlardan seslerini duyuran insanlar zamanla irtibatlı bu mücadeleyi kazanmış insanlardır.Gelip geçici olmayan adını,sanını zaman içinde,zaman nehri içinde akıtan insanlara zamana rağmen rastlamak olasıdır.Bir bebekken beli bükülmüş ihtiyara dönmek,pürüzsüz bir yüzken kırışmış hale gelmek,ipek gibi saçken kırlaşmış bir saç haline gelmek yaşlı ve acımasız zamanın kendine benzettiği misallerdir.Çok az faniye nasip olan zamanın üstüne çıkabilmek zaman denen bu gemide lüks bir kamara sahibi olmaya eşdeğerdir.Zaman aksi,zaman tamahkar,zaman acımasız,zaman kurnaz.Fakat zamanında hükmünün geçmediği dirayetli insanlar her zaman olmuştur ve olacaktır.

Tıpkı derin ve karanlık okyanusta inci olması gibi.