[tuna]

En derin nefesimi almıştım, bu nefesi vermek düşüncesi bile tereddüte düşürüyordu insanı. Bireysel kontrolün son adımı, dü? bahçesinin bilet gişesi. Bilet kesilmiş, dönüş yolu silinmişti. Kendi içime dönüyordu bakışlarım yavaş yava?. Ve birileri her zaman ki gibi o bahçede bekliyordu beni. Kimdi o?

Düİlerimdeki güzellişin dünyaya Doğuşudur o, bir imkansızın gerçekleşiyor olduğuna şahit gözler kadar şanslıyım bu yüzden. Sonsuza varılabilirdi sevgisiyle, imkansızların ispatçısı elleri vardı. İçi içini yerdi ama başı?lamıştı zamanında, başı?layıc?ydı duygular onu işaret ettikçe. O konuşmadan siz ikna olurdunuz, savurgan değildi saklardı acıyı. Ve belkide bu yüzden dokunamıyorum, bir çıldırma anının kaçınılmaz heyecanı içimde patlıyor o anda. Ellerimin haklı titreyişi, zaptedilemeyen duygularımın yankıs? ve sabrımın sınırlarında kaybedebileceğim dengemi düşündükçe bir adım daha atıyorum geriye. Kirletilmemiş bir mükemmel daha mükemmeldi. Ve gül kokuyordu ellerim sabahları. Karığıyordu birbirine saçlarım aklım gibi. Benim cevabım çoktu, onun bir sorusu bile yoktu belki de ben yoktum onda.

Yapabileceğim tek şey yazmaktı bu uzaklığa. Aklımdan silme çabası son nefesini çoktan vermişti. SIşınmıştım en sabırlı maskemin arkasına, en sensiz kostümümle herkesleydim, sensiz ben ben miydimı Ya da yazdığım sen var mIydın bensiz?

Sen hayalimi değil gerçeşimi kırdın. Hayal kırıklıklarım ?a?a kaldı yıkılan gerçeklişin önünde. Döküldü saçlarım teker teker yaprak misali kuru toprağa. O an ölmek istedim, koca güneşim kararıverdi aydınlığa, aldatı kaplıyordu beynimin soğuk sokaklarını köpekler gibi. Basmadan önce siliniyordu ayak izlerim, insanın kendisine bile zor itiraf ettişi bir durumdayım. Bilirsiniz işte, belki de en iyi siz…

Haklısın, hepiniz haklısınız. Tek günahkar bendim ve en iyi bunu yapardım bir zamanlar. Boğluk hiç doldurmamıştı bu kadar…

Aycan ARICAN

[Yazar]

Yazılar