[tuna]

Ak bana, kırıl parçalarını karanlığıma. Sustur sükuneti gerçek sessizliğine. Sil göklerimden yükseklişi, Şimdi her yerdeyim ben. Pekişmişlişin üçüncü boyuttan uzak hissi kalbimde. İki taşı vursam, çarpışma sesinin engellerden yansısı ile karanlık bir mağarada rahatlıkla koşabilecek kadar açık algılarım. Yalnız değilim, kocaman bir tekim.

Çok güzeldir. Gözlerimin, önündeki bütünü anımsamasıyla başlar. Bir yandan yazmakta kullandığım kalem anlamlıca titremeye devam eder, sonra kalemi tutan parmaklarımı hissederim. Sonra kalemleyimdir. Yazıya dökülmeye başlar ağzımdan akan ruhum. Yayıldıkça herşeyi kendine kattığını hisseder insan. Gözlerimin önündeki bütün netleğmiştir. Böylece gerçek hayattan kopuk bir şey yaşıyor olmadığımı anlarım.

Önce gri bulutlu, güneğ batımı gibi yarı aydınlık bir tarlaya nehir suları gibi yayılırım. Bacakların üstünden uçarak ufka doğru geçtiğim her yere yayıldığımı hissederim. Güneşi kovalamaya koşarken tüm dünyayı kucakladığımı hissederim. Sonra bütünle buluştuğumu içime Doğurur enerji. Huzurlu ve melodik bir hafiflik çöker tüm evrenime. Gideceğim bir yer kalmaz çünkü gidebileceğim her yerimdir ben. Kalemi görmem ama yazmaya devam ederim, insan her şey olunca onu görmesi gerekmez. Zaten aynı zamanda kalemde de varım.

Birin mutluluğu taş,acak yerlerimi bulamaz, çünkü var olmayanlar… yokluk da benlidir. Zaman anlamsızlaşır, zaman geçmez, bütünlüşün ömrü yoktur. Bir olduğumda sonsuz da anlamsızlaşır, gidilmemiş bir uzaklık yoktur. Gidilen bir yer de yoktur, ben zaten her yerde var olduğumu bilirim. Olmayan tek şey yokluşun kendisidir. Bir olduğumda eksik bir şey yoktur, ne fazladır birıeyler, nede azdır. Her şeyin tamlığı utandırır bir erdemli oluŞu vardır. Hareket yoktur birlişimde, ihtiyaç yoktur, bir şeylere ihtiyaç duyamam, bu anlamsızdır.

Birden ayrılıp vücuduma tık?ldığımda kendimi oldukça fazla dinlenmiş ve karar alabilecek bir zindelikte bulurum. Her şey eskisi gibi devam eder. Güçlenmiş yeni biri değilimdir, üstünleğtirilme çabası değil sadece kendine dönmesidir insanın. Yansısı değildir gördüm gözler, kendi gözlerimin ta kendisidir. Ve bu vücuduma tıkılan ben için hiçbir şey ifade etmez aslında. Sadece ona tekrar tekrar ulaşmak ister içimde bir şeyler.

Kimseden farklı değildir aslında. Herkes belki de böyle ya?ar bir’i.

Aycan ARICAN

[Yazar]

Yazılar