[tuna]

Giriş

Bir dakika! Gene değişti, fikrim değişti gene, daha farklı görüyorum Şimdi. Hayır hayır gene değişti, sanırım nefret ediyorum artık. Ya da belki de alı?malıyım buna, zorunda mIyım bunağ Gene değişti gene, farklı bir şey buldum Şimdi öncekinden daha mutluluk verici. Ve, hmmm, ama Şimdi gene değişti bunun da kötü yanlarını görmeye bağlıyorum, sanırım gene değişti heyoo gene değişti değişti…

Günlük bir yana, anlık değişimler bile geçirdişimiz varsayımı aklımızın unutulmayacak bir köşesinde duruyor umudu ile.

Öyle birleğmelisin ki varoluşunun bütünü ile, karanlıkta bir bardağa su doldurduşunda, sınırı elinde tuttuşun bardağın aşırlığı ile algılayabilecek kadar yoğunlaşmış, benimsemiş ve bu muhteğemlişi izlemeye tutkun.

Bir koca noktadan dallanarak derine, sonra daha derine inip, temeller bütününe benzeteceğin o bambaşka s?v? denizle buluştuşunda, ardında bıraktı?ın her şey saflaşıp gene sana dönmeli. Bu gizli üstünlüşü olaşanlı?ınla perdeleyerek, keğfetmelisin asla elde edemeyeceğini bilerek, gerçeklişi hissetmelisin sahici olmasına gerek kalmadan. Anlamanın bilgiden üstünlüşüne şahit olup, tamamen uyum içinde, sükunet ve dengede hissetmelisin ebediyen, her şeye aşık.

Mükemmel bir sadelikti gördüğüm, sadece tek ve birdim. Sakıncalı bir yarardan faydalanmıştım sonunda. Bütündüm, görmeye gerek duymayan bir izleyiciydim ve anlatımı lüzumsuz öğretime davetliydin sen!

Varoluş Sanatı

Bir kabuğumuz var mI s?yırabildişimiz? Parçalarımız var mI ayırabildişimiz kendimizden? Düİlerimizi atabilir miyiz çöpe, ayırabilir miyiz kendi kendimizden düşünsel kanıtımız?? Çocuk! Evrendeki en büyük kütlesin, ayrılamaz parçalardan oluşan koca bir eklentisin kendi içine dönük. Tek eksişin ise bir hacim kapladığını sanarak o evreni sahiplenmeye çalışman olsa gerek. Bo?a ç?rpınman elbette gereksiz sonsuzca özgürsün, sahibisin her şeyin kapalıyken göz kapakların.

Aç onları Şimdi!

Kontrol etmeyi dene. Yapamayacağını henüz başlamadan anlayacağın tek şey mi, gerçeklişi, yani senden olmayanı kontrol etmek? Oldukça hızlı değil miş Sandışından daha dinamik, daha s?v? ve akıcı. Sonunda yenilip kabullenmek zorunda olduğun bu şeyden rahatsız mIsın?

Sakın?mda bulunduşun akışkan tezatın içinde mi boğulacaksın? Hadi KAÇ o zaman! Alacağın muhteğem öcün hayaliyle ko? sonsuzca. Hep hayalini kurduşun o nehiri ara ve bulduşunda bütünleğmeyi hayal et birebirce hissedene dek. Ta ki nehiri hayalinde kurduşunu farkedinceye kadar. Aydınlattım seni, bana borçlusun artık!

Değiştin işte, değiştirildin ve kirletildin bir kere. ACI. Ya?a bunu, gerçeklişin sana verdişi tek önemli öğreti. Bir kere kirletilmeden yaratamayaca?ın tek şeyi doyasına tat.

Hadi anlat bunları dişerlerine. Aslında tek anlayanın ya da anlamış olanın kendin olduğunu öğrenene dek. Sonra farkına var, anlaması gereken birinin olmaması gerektişinin. Belkide yazanın ben değil, anlayanın sen olduğunu…

Belki de tekrar etmelisin Şu sözlerimi: Hissediyorum nedenini merak etmek zorunda hissetmeden. Anlıyorlar neden bahsettiğimi eski arkadağlarım gerek duymadan tüm dünyayı tekrar temellendirmeye. En önemlisi hala mutluyum, acıdan korunarak ve kapatmaktan bıktım benim olmayanla(gerçekle) aramdaki pencereyi, oradan güneşi izliyorum, Doğuşunu ve batışın? huzurla. Dengeyi kurmak değil bulmak istiyorum artık.

Yok edici! seninleyim ve sana olan devasa saygımdandır, yaratıyorum!

Böyle birıey işte. Hissedebiliyor musun beniş Aynı renkler mi uyarıyor beynimizdeki benzeğen bölümleriş

(yazı devam edecek…)

Aycan ARICAN

[Yazar]

Yazılar