öle bir yerde olsamki…

Öle bir şans  verseler ki elimize,bir yaşadığımız yerde,birlikte olduğumuz insanlarla tekrar bulunmasak.Her günümüzde farklı bir karakter,farklı bir kişilik hatta farklı bir yaşta,daha önce hiç yaşamadığımız ,varlığından bile haberimiz olmadığı yerlerde olsak…Çok değişik yaşamları tadsak.Her sabah gözümüzü açtığımızda,acaba kiminle karşılaşıcaz,kimlere günaydın dicez,belki onu bile telafuz edmicez die düşünsek.Öle ya,her sefernde sağlıklı bir insan olacağımız garanti diil.Kimi zaman sağır, kimi zaman dilsiz kimi zamanda sakat uyanabiliriz o güne.Dedim ya en başta farklı yaşamlarla karşılaşcaz die.
Belki bir gün uyandığımızda daha önce hiç görmedğimiz,simasını tahmin bile edemiceğimiz bir adam gülümseyerek ‘günaydın hayatım’diyecek.Sende durup bi düşüneceksin ‘hayatım’ dedi sana demekki gerçekten onun hayatının bir parçasısın.Şaşkınlığını ona belli etmemek için sende ‘günaydın’ dersin.Çünkü bir tek sen farkındasındır bu oyunun içinde olduğunuzun.Ona bir şey belli etmemen gerekir.Sonra birden odaya birbirinden sevimli iki tane çocuk girer.Kız olanı bana ne kadarda benziyor die düşünürken sen,sana ‘anne’ diye seslenmelerinden anlarsın zaten odanın içindeki herkesin senin ailen olduğunu.Halbuki sen evliliğe bile kendini bu kadar uzak hissederken,bir bakmışsın kocaman bir ailen olmuş.Sen onlara ne kadar yabancıysan,onlarda sana bir okadar yakınlar.Çünkü onlar senin hayatın olmuşlar artık.Ve yavaş yavaş içinde bulunduğun karakteri tanımaya çalışırsın.Belki de senin gerçek hayatında hiç sevmediğin,sana yanlış gelen şeyler onun hayatının ta kendisidir.Ama zaten onu tanıman için fazla zaman ayırman da anlamsızdır.Bir günlüğüne o insanlarlasındır çünkü.Aynen bu sabah olduğu gibi önündeki diğer günlerde de başka bir yatakta uyanacaksındır çünkü.Bu bir süreçtir tabi ki.Hangi insan dayanabilirki ,kendisine ait bir hayatının olmamasına.
Böyle bir oyun oynadıktan ,kendi yaşamına döndüğünde bazı şeyleri daha iyi anlar insan.En başta çevresindeki insanların onun için ne kadar önemli olduğunu ,kendisine zor gelen yaşamının henüz hiç bişey olduğunu,daha yolun başında olduğunu,nasıl güçlüklerle karşılaşacağını farkeder.Yaptığı bu karakter yolculuğunda belki hiç memnun kalmıyacağı,bir an önce sabah olsada farklı bir yerde uyansam dediği zamanlar olucak elbette.Tam tersine şuan içinde bulunduğu yaşam koşullarından çok daha kalitelisini bulduğu zamanlar da olucak belkide.Ama öle zamanlarda da kişi geçmişinden habersiz ,o günlere nasıl geldğini bilmediği için kıymetini bilemez elindekilerin.Belkide şimdi benim şu an bu yazıyı yazdığım gibi,yani ben de elimdekilerin kıymetini bilmediğimden böyle bir yazı yazmak istemişimdir kim bilir…