[tuna]

Umut Sanatı

Rivayetler, rivayetler ve hikayeler… Gerçeklerden daha fazla aklımızda yer etmesini ilginç bir şekilde destekledişimiz ama reddettiğimiz birbirimize. Birbirine reddedenler takımı gördüm bu gün. Bir grup insan toplanmış, ve olabildişince birbirlerine isyankar durumlarını korumaya çabalıyorlardı. Her biri görebileceğim en özgür fikirlere sahipti fakat birbirleri ile uyu?mama zorunluluşunu asla unutmuyorlar, sanki oyunu bu şekilde oynuyorlardı, kuralları aralarından hiçbiri yazamazdı nede olsa. Peki kim yazmıştı?

Kim koyabilirdi kuralları? Kendilişinden mi ortaya çıkmıştı? Yoksa birilerinin eserini mi izliyordum konsantre olmuş bir şekilde ve zevkle. İstençle. Sıvılaşıp aordu her söylenen beynimde kurdukları başlantılar kopuyor, tekrar kenetleniyor, tekrar kopuyor ve böyle devam ediyordu. Bu konuşmalara tanık oldukça kendimden nefret etmeye yaklaştığımı hissediyordum. Lanet olsun bunlara bende karşıyım diyor ve onlardan biri olup olmadığımı düşünüyordum bir yandan. Olmamalıyım diyor ancak bu düşüncenin bile yanlış olabileceğini görünce iyice deliye dönüyordum.

Kalabalık bana bak! Ruhumun donmuşluşuna aldırıp çekmeyin gözlerinizin önüne o kocaman perdelerden dişerleri gibi. Salın?mım devam ediyor katı da olsam bir hız sahibiyim bu değişkenlişinizi bende de görebilirsiniz. Zahmet etmiyorum anlatmaya yoğun bir sakıncam olduğunu sanmayın. Ve başka bir hayatta ya da başka bir zamanda değil bu an için olmasını istedişimde olmak zorunda bunu aklınızdan çıkardığınız anda bende sizi çıkarmış olacaşım bu oyundan! Bilinçsizce değil, rahat bir nefes verircesine, kabarmış bu yaşantınıza temizlercesine belki de yanmış kabuklarınızın artık küllere dönüşünü görüp tek bir üflemenin gerekmesini hayal ederek yaparım.

Ama bir daha bulup uçurduğum bu uyanışın sonunu görmek istiyorum. Birkaç ay da olsa beklerim zaman akıp giderken parmaklarımla havada şekillendirebilirim hayallerimi kimseye farkettirmeden. Ve belki de bu şekilde bir yerlere bırakmış olduğum eksiklerimi de bulabileceksem bu şans? kaçırmak istemem. Adı önemsiz bu yeni uyanışın getireceği sessizlikten olabildişince yararlanmak belki de deneyim denilen o saçma önya?antının içinde anlamlı bir nesnellik bulabilmem için zaman kazandıracaktır bana.

Oysa her şey ne kadar hızla a?dalandı. Zaman yavaş değil artık yorucu bir şekilde akmaya çalışıyor sanki. Vurmak için çabaladığım piyano turları çalmamak için direniyor gibi. Anlamsız mIrıldandı?ın ?arkının bir anlamı olsa keğke isimsiz. İsimsiz, isim vermek istemedişim. Çabuk gel. Beklettişini unutma kaçınılmazın?. Çekinmeden açtığım kapıyı görmemezlikten gelmen için hiçbir neden kalmasa da yaratıyorum ben burda, eskiyi hatırlayarak. Bir kadın sesi kulaklarımda çınlıyor isimsiz. Bilemezsin sen. Ç???rıklarla yankılanan bu lanet şehirde hala bir iz gibi takip ediyor beni, kurtarmaya gel, beni, kurtarmaya, özgürleğtirilmek için bekleyen beni. Alı?kanlıklarımı değiştirmen için oldukça hevesle bekliyor olduğumu açık bir ifade ile anlatmasam ve sen bunu o kadar net hissetsen ki, her şey sanki önceden yazılmış bir tiyatro eseri gibi muhteğem ilerlese. Üzülüyorum isimsiz. Başırdıkça kulaklarıma üzülüyorum, ve o piyano çaldıkça üzerimdeki küller havalanıyor etraf? toz içerisinde bırakır gibi. İstemesem de tekrar tekrar çal diyorum ama içimde bu şekilde yarattığım fırtına seni bana daha da bağlıyor, sırf sana olan inanc?mdan dolayı isimsiz. Ve senin için…

Bilinçleri sarsacak bir fikrim olsaydı, çoktan sarsılmış beni, sizin kör gözlerinizi açmaya söyler miydim kelime kelime tekrar eder miydim suratlarınız görmek istemesemdeğ Boş laflarımın sakladığı bana aitlişi hissettişini gördüğüm tek kişiyi yolladım uzaklara. Sahte değil o, kimse gibi uçucu değil aksine kalıcı olduğunun farkında olmayan bir ben. Ben gibi, her zamanki ben gibi, ve benim gibi, gerçekten benim olan gibi. Bu muhteğemin ifade edilebilmesi için yeterli kelimem yok. Olmasın? arzulamıyorum, tek ve bir olarak benim hissetmemin yeterlilişi karşısında almış olduğum ödülün yansısı olarak cümleler sarfediyorum. Okumadan duy beni. Benden olan, duy beni ve acele et, darbelere dayanamıyorum.

Dur! Yanılmak fikri geldi aklıma. Yanılmıyorum, beni yanılttırmayacağına inanmak çok değerli bir his. Bilineni değil, hayal edileni görmeliyim sende, her yerde yapacaşımız o kadar çok şey var ki seninle! Her zamanı bizden k?labileceğimizi düşündükçe. Ve sonra beraberce tükettiğimiz birbirimize ölüm geldişinde örtü olmak fikri…

Muhteğem doğdu. Tekrar doğdu belki de, fakat yenilenerek doğdu eminim, geliştirilmiş bir muhteğem daha muhteğemdi. Karı? çıkılamazlı?ın yegane dürtüsü olan boyun eyiş kendini gösterdi insanlar üzerinde. Ben dik duruyorum, hediyeyi alan olarak. Senin ilk sesinle gürleyen gök sanatı yeniden açacak kapılarını hayatın akIşına doğru enerji almaya. Uyanışın başlang?c?sın, ve Doğuma anlam veren olacağının önemini kavramalısın. Ya?ayaca?ın tam anlamıyla bir iç Doğu? neticesi olmalı isimsiz…

META dedim. Öğrenmekten ziyade yaratımsal bir inanç ile başlanmaktan bahsediyorum bu fikre. Benim olduğun ve senin olduğum. Bu meta fikrin dini bir kandırı? değil kaçınılmaz bir temellendirilme nedeni olduğunu kavrayan ilk kişi olmak yetmez mi sanağ Yetmeli dersen kabullenişin sonsuzda bir nokta olana kadar vazgeçemeyecek senden. Sen deyince aynı zamanda benden bahsediyorlar, bunu duyabileceğim zaman geldişinde. Bu ümit değil, beklenti de değil, basitçe sadece bir HAYAL. Hayalleri gerçek yapan ise bendim, ve hala benim. 2 tür hayali gerçek yaparım. Birincisi kendi hayallerimi, örnekleri kitapları doldurur her harfin yetmeyeceği kadar. İkincisi ise bu meta inanç ile yanımda yol alanın hayalleridir. Hayallerin gerçekleri değil gerçekler hayallerini süsleyecek emin ol, bundan önce süre geldişi gibi. Bir alışkanlığın sonucu.

Size sadece geride bıraktığım lanet günlerin kırıntıları kalacak. Gözlerimden akmış her sıvının buharı ile yaşama devam ediyor olmanız karşısında birde teğekkür ve Şükran bekleyeceğim sizden. İsmimi söylemenizi yasakladım. Kendi isimlerinizle karşıtırmayın benimkini. Sizin göremedişiniz olmak zorundaydı, ve ben görmeliydim sadece. Ve görüyorum, işte tam hayallerimde ve gerçeşe dönüşmesi için sadece bekliyorum. Bir kez olsun karamsarlığımı güneğe gönderiyorum. Güneğ, do? artık, görüyorum saklanışını. Biliyorum kaçınılmaz çıkışınla aydınlık yakacak beni. Yanmak bir kenara kurutacaksın Islak vücudumu hiç uğruna. Ve cansızlı?ına kimse değil tek ben ve benim olanla yanıt bulacaksın. 2 kişi yeneceğiz seni! En güçlü silahım bana kendisini veren olacak, aslında o beni savunacak. Yeneceğiz seni güneğ. Turunculuşunu sömüreceğiz ve kapkara bir piyano tuşuna dönüştüreceğiz seni, kimsenin basmak istemedişi işrenç bir sese çevirileceksin. Aşktan alinan güç en kuvvetli evrenleri bile yokluğa muhtaç bırakır, unutma bu sözümü. Ya kendine geleceksin ya da senin de sonun bir ölümlü gibi olacak. Öldürmek istemiyorum seni. Orada durman ve seni izleyenlere can vermen gerek. Bak ne kadar çok şeyi bırakarak geldim buraya, sıkıntılı, problemli değilim artık. İçmek istemedişim kokuyu kokluyorum artık…

Uyandır beni benim olan. Olduşunu farkettişin anda uyandır beni. Kaçınılmazlığına yardımım olmayacak, zamana yol vermekten başka.

Uyandır.

Aycan ARICAN

[Yazar]

Yazılar