[tuna]

Önce bir noktaydı, noktalar uzaktaydı hep
Uzaklaştıkça noktalaşırdı herşey, daha sonra kaybolurdu
Göremediklerimize eklenirdi birıeyler, zamanla da unutulurdu.

Sonra bir çizgiye dönüştü
Noktalar çizginin yaratıcısıydı
Kimi zaman tek bir nokta, kimi zaman birden fazlaydı
Tıpkı kayan bir yıldızın çizdişi ???k gibi
Ya da şehirin hızın? ifade eden bir fotoğraf.

Daha sonra Koca bir yüzey olup Şaşırttı beni.
Bir çizgiyi dans ederken gördüyseniz bilirsiniz.
Ve hareket eden bir çizgi daha mükemmeldi.
Üzerinde yürüdüşüm yollar gibi ama değildi
Dalgasız, rüzgarsız, ölü bir denizi izlediyseniz bilirsiniz.

Üçüncü boyuta hiç bu kadar ihtiyaç duymamıştım.
Daha iyi görmek için yaklaştığım bir çiçek gibi şekil kazanabilir miydiş
Cismi yuvarlak hatlar taşıyacak mIydı, tıpkı sevdiğim gibiş
Canlanır mIydı bunu yapacak olsağ Dokunsam bozulur muydu bu rüyasağ
Canlanacak olsa konuşur muydu, anlatır mIydı yolculuşunu baştan sona?
Anlatmasam da anlar mıydı?

Vazgeçilmez olmuştu isteğim, kaçınılmaz adımlar atıyordum.
Sesler yaklaşmış, şekil belirmişti.
Yaklaştıkça ?sın?yordum, gözlerimi daha çok sevdiğimi anlıyordum.
Bir türlü dokunamıyordum korkudan ama konuŞuyordum
Konuştukça farkediyordum, anlıyordu beni aslında ben anlatmıyordum.
Tam tutunmaya atacaktım ki elimi…

Uzaklaşırsa birıeyler, eksiltir insanı
Noktalaşır önce, gözlerin üzüntüyü ifade eder
Yok olur sonunda, sanki uyanırsın rüyadan
Ama hiç unutmazsın, beklersin aynı rüya için
Boğadır çabalar, boşa içersin nefesini
Ne silebilirsin gözlerinde kalanı,
Nede çaşırabilirsin sonsuzdan bir noktayı.

Işıklar içindekini karanlığa kavuşturmalı,
Daha sonra pekiştirmeli, anlamlandırmalı.
En sonunda hissetmeli yeterince, ne fazla, ne de az.

Şimdi bir noktanın değerini bana sorun, sakince anlatayım.

Aycan ARICAN

[Yazar]

Yazılar