[tuna]

Oysa suda daha çıplaktım yatakta olduğumdan. Ben hep düşündüğümün aksini izlerdim gerçekte. Gerçeşe mi karşı çıordum, gerçek mi bana karşı çıordu? Fark ederdi, herşey önem kazanmıştı yaratıldığı anda ve ben önemin farkındaydım çünkü vardı herşey bende.

Sonra kabaran ayaklarım uzaklığın ifadesine büründü yollarda. Vardın sen. Olmalıydı herşey, ya devam etmeliydi ya da bitmeye yüz tutmalıydı. Vardım ben. Attığım adımlar iz bıraordu, görüyordum, zamandaydım ve aordum…

Ama kaburgalarımı yumruklayan kalbimden geriye tatsız bir his kaldı. Bilinçsiz adımlarım boşa değildi, kurumuş meyvelerin suda tazelenmeye çalışmasına izleyici bırakıldım ben. Verilmiş sözler ifadesiz kalıyordu gelen haberlerle. Asılsız gibiydi sevginin dışa vurumu kirletiyordu anlamları.

Evet, bendim birkaç cinsiyetsiz çocuğun katili. Bu yüzden açılmadı dudaklarım, hangi yarıktan bakınca görebilirdim ki hissettiğim acıyı? Kaç geceye bedeldi bu sürgün? Kim kazançlı çıkabilirdi yok olan herşeyden?

Belki de en güzel vedaydı bu duyduğum. “Ben vardım.” dedi ve uzaklaştı…

Aycan İrican

[Yazar]

Yazılar