ağlamaya gücüm kalmadı

Ya?adıklarımın hepsi, ne bir hayal ne de gerçek..
Direnecek halim kalmadı…
Orta yolu bulamadım,
‘Gönülsüzüm’ sanma sakın,
?stemeye yüzüm tutmadı…

Ayrılıklarımın hepsi, ha bir eksik.. ha bir fazla..
Anlatacak kimsem olmadı…
Korkmuyorum.. korkmuyorum ağlamaktan.. Çünkü dostum;
A?lamaya gücüm kalmadı.. A?layacak gücüm kalmadı..

Y?llara küstüm gönlüm buruk…
Sordular dedim morelim bozuk..
Tüm bu durgunluşun ardında.. Bir acım var bir de yorgunluk..

Kendime kızdım kaldım yenik
Duymadım çünkü kulaş?m delik
Tüm bu suskunluğum aslında fırtına öncesi sessizlik!….