hadi yazayım bari

insan insan yapan en büyük özellik düşünmek mi gerçekten, yoksa düşündüklerinden yeni düşünceler üretebilmek mi, yoksa duygularının büyüklüğü müş insanlar yaşamda bir sürü şey olurken, bunca acizlişi varken, nedir bu kendini beğenmişlik, ben merkezcilik, nedir bu kırılana kadar zorlamakı neden insanlar konuşamaz, aŞamadıkları sen misin, yoksa kendin misin?  sen onlara özgürlük veriyorsun, huzur veriyorsun, ama alamıyorsun, peki senin insani duyguların ne olacak dersin? 🙂 işte bu bana kendimi hayvan gib hissettiriyor, insanların değer bilmemeleri, kendi duygularından başka, kendilerin taviz vermemeleri beni delirtiyor. çünkü ben onlar için yapıyorum, ama benim verdiklerim burunlarından kol aldırmıyor, sinir oluyorum :). olsam ne olur ki, işte kendi kendime sinir oluyorum. eğer bu çabayı bir insan kaybederse o zaman herşeyini kaybetmiş demektir. belkide onları kendileri yapan ilk şeyleri budur “kibir”. yoksa bir insan dişerinden neden uzak durur, sevmedişi için mi, tamam diyelim ki sevmiyor, ya bir insan var karşında, neden yapamaz bir insan. nefret sanırım bunun adı. :/ insanın aklında ne varsa, ne ile uğraşıyor ya da ne bilyorsa ondan bahsedebilir. ben de sanırım insanlarla çok mu uğraşıyorum nedirı iyi de paylaşmadan, vermeden, bir insan nasıl ya?ar. insan olmaya çalışıyoz ama olamıyoz, çünkü veremiyoruz, burnumuzdan bir kol bile…

bir de Şu kou var, insan karşık bekler, bu bana bu aralar çok dokundu, birisi için çok fazla çaba harcadım, iyilik yap denize at diyeceksiniz bana dimi Şimdi 🙂 ya ne komik bir söylem, insan iyiişi yoldan geçen birine yapar unutur gider, eğer o kişi onun hayatında bir şekilde var olan birisi ise ondan karşılık için, vefa bekler, değer bekler, sevgi bekler. kim beklemez ki, en azında saygı, dürüstlük gibi basit şeyler bekler, bunu görmek ister, zaten insan doğası gereği bunu görene kadar zorlar, görene kadar, eğer göstermiyorsa karşıdaki, kopar zaten. ancak haklı olan birisi vardır. o da ben 🙂 daha sonra ciddi yazarım sevgili günlük idare et