İnsan Neden Yazar ki…
Cemil Meriç yazmak tırnakları zamana geçirmek diyor. Sonsuzlaşmak! Eşyada iz bırakmak! Söz uçar çünkü.Yazı iz bırakır geleceğe. Yazmak ölümsüzleşmek ona göre. Mesajını bırakmak sonraki nesillere.
Aynı zamanda endişesi vardır Cemil Meriç’in. Kim okur bu satırları der? Niye merak edilsin, neden okunsun bu sıradan cümleler?
“Yazdıklarım bir şişe içerisine bırakılan birer mektup. Engin sular bu şişeyi nereye götürür, dalgalar nereye sürükler bilinmez! Kim bulur bu şişeleri? Ruhumu verdim bu mektuplara -ve hatta gözlerimi. Genç adam! Elindeki bu lahikalar bir ömür boyu pişirilen tılsımlar. Büyülü bu sayfalar… ”
***
Neden yazar ki insan? Neyi arar bu sıradan cümlelerle?
Yazmak keşfetmek. Önce kendini, benliğini, derinliklerini keşfetmek yazmak. Kendini keşfetmeyen yazılar birer karalama.
Yazmak samimi olmak. Arada mesafe olmamalı kelimelerle. Sayfalarla, satırlara sinebilmek.
Yazmak hafiflemek. Yazmak paylaşmak.
Yazmak bazan aramak. Gerçeği, mutlak gerçeği aramak.
Bazan kaçış. Bütün komplekslerinden, korkularından kaçmak.
***
Okuyucu kendinden birşeyler bulmalı her bir satırda. Bu satırlar benim hikayem. Bu yazı benim şiirim demeli. Yazar parçalara bölünmeli yani. Hem kendisi hem başkaları olmalı belki. Okuyucuyu elinden tutup götürebilmeli uzaklara.
***
Yazmak olgunlaşmak. Kabuk değiştirmek.
Yazmak düşüncenin kıvrımlarını ütülemek. Şekle sokmak. Disipline etmek.
Yazmak soru sormak. Bilinmeyen gizemli soruları gün yüzüne çıkarmak.
Ve sona uç nokta koymak…
Öteye geçememek.
