Mum

Anlar var gerçekten de, bizi bir anda geçmişe ya da özlenene, ya da özledişimiz duygulara götüren. Bir mum yaktım, masamın üzerinde, ????? söndürdüm, sonra bir sigara, özledim… insani bir histi, düşündüm, istedim yine insanca, hepsi insancaydı, ama hiç bir insan yalnız yaşayamazdı. Bazen, bazı anlar var hayatlarımızda, bizi öfkelendiren, senin için çaba hacanılmadığını düşündüren anlar, sana hiç sorulmadığını düşündüren anlar, ne kötü bir şey bu öfke, o da insanca değil miş Nedir bu silip atma, duygularını, nedir bu yok etme, ama yine var olma çabam. Gerçeşin ne olduğunu sorguluyorum, duygularımı hala korumaya çalışmaktan başka bir şey yapmıyorum, emenetçi emaneti almadan… Kendimi düşünüyorum, duygularımı kaybetme korkumdan olsa gerek, sonra ne kadar korkarak yaşadığımı ve hayata dört elle sarldığımı görüyorum, her seferinde itilmiş, ezilmişte olsan, yine de… Direniyorum, gerçek duyguların peğindeyim hala, en azından kendimi kandırmıyorum. Değer görmek için değer verirsin ya hani, o değeri görmek istersin, en az senin kadar feda etmeli, her yenildişinde yine de devam etmelisindir… Yalnızlığın taşları, zamanın tozları ile örtülen düşüncelerin, duyguların, belki bir gün yaşanır diyorsun yine insani bir umutla…