Çözümsüz Nedensellikler !

Haziran ayının ortalarındayız. Güneş her zaman ki gibi bugünde cömert davranmıyor, bizim güzel memleketimize.
Üşümüyorum ama serin bir Pazar günü. Durup durup düşünüyorum; bugünün diğer günlerden farkını. Sonra bakınıyorum etrafıma, yanı başımda akan dereye. Durmaksızın akıyor akıyor. Hiç bir kirliliği içinde barındırmıyor. Ne güzel diyorum, ne güzel pırıl pırıl. İnsanın dere olup akası geliyor. Yada upuzun yatıp derenin ortasında su gibi akası geliyor. Sonra su gibi akıp gidecek, yüreğinde kalbinde içinde bedenin de ne kadar kötülük pislik varsa. Akıp gidecek. Arınacak ruhun su gibi tertemiz.

Şimdi iki ağacın ortasında kurulmuş hamaktayım. Tüm kederleri astım ağaçların hafifçe rüzgarda sallanan yapraklarına. Kuşlar kadar özgür ve bir o kadar da hafifim. Yüreğimdeki kendimde ki ağırlığı bende salıveriyorum. Her bir hücremi koy veriyorum, ne haliniz varsa görün hadi diyorum.
Gökyüzüne başımı kaldırıyorum. Gri bir gökyüzü var. Yaprakların arasından göremiyorum. Sanki göğün yüzüne oya gibi işlenmiş dalları ve yaprakları. Uzansam dokunacağım sanki en güzel işlemelerine. Uzun uzun salınarak izledim. Bir uzansam dokunacak gibiydim huzurlu dakikaların arasında.
Yeniden dereye kulak veriyorum. Şırıltısı en güzel şarkının nağmeleri gibi.
Birazda yüreğimin sesini dinlemekteyim.
Kuşların eşsiz huzur verici cıvıltıları eşlik ediyor, yüreğimin her bir tınısına.
Olağan üstü yemyeşil harika büyüleyici bir manzara gözlerimin dehlizlerinde, sıra sıra dizilmiş bu tepelere, Uzaktan bakılınca bir heykel gibi duran güçlü sağlam ağaçlara bakabilirim ömrümün son anına kadar.
İnsanı dehşete düşüren bu bakir kalmış doğanın içinde yeniden hafifledim.

Eve dönüş yolunda anladım, bugünün diğer günlerden farkını. Orada akan dereye, ağaçların yapraklarına bırakmıştım, lüzumlu lüzumsuz, olan olmayan her şeyi. Kendime ördüğüm dikenli tellerinden arasında, çözümsüz nedenselliklerimi bırakıp zaferler biledim kendime. Dikenli kanatan tellere inat, telli duvaklı umutlar inşa eden; umutlarımı doldurdum heybeme.