Edebiyat Kulübü

Duygular

Etiket: 

15 yazı görüntüleniyor - 31 ile 45 arası (toplam 147)
1 2 3 4 … 8 9 10
  • Yazar
    Yazılar
  • Temmuz 27, 2008: 11:20 pm #19023 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    kör

    Bu gün o kadar güzel çalıyorum ki gitarı, gök yüzünde hilal görünümünü alan ay’ın sivri uçlarını betimleyebiliyor çıkardığım seslerin bütünü. Bunun mümkün olabileceğine inanmıyordum, ta ki gerçekleşene, bunu yapabildişimi görene kadar. Öyle ki bunu görür görmez daha fazla ne yapabileceğimi merak ettim. Yağmur yazdırmak istiyordum. Müzik, ıslandığım düşüncesiyle kandırsın beynimi ve kurumak için acele edişimi göreyim istiyordum. Müzik yağmurun beynimizde k?p?rdattığı yerleri aynı ?slaklıkla titreğtirebilir miydiş Mesela, acılar içinde kavranırken dökülen bir kaç damla göz yaşıyla ifade ettiğimiz rahatsızlığı müzikle ifade edebilir miydik? Zonguldak’ta gördüğüm doğanın verdişi huzuru verebilir miydi çıkaracaşım seslerı En yakın dostlarıma güvendişim kadar güvenebilir miydim müzişe hiç? Radyoda dinledişim çocuk masalları kadar geçmişe götürebilir miydi beni ezgilerı Bu soruların cevapları için yeterince sarılmamış olduğumu farkettim bir şeylere. Daha gezgin olmalıydım yaşamın bütünlüşüne doğru. Sonra kapattığım kapıları birer birer açmaya başladım. Her kapının arkasından somurtkan bir surat yalancı gülümserlişini gösteriyordu. Ben var olan tek doğrunun gücüyle onlara samimi bir gülümseme ile selam verdim. Kaybedecek bir şeyimiz baştan beri yoktu, yeni farkına varmışlığım her şeyi kolaylaştırmış, isteksizlik ve tereddütlerimi köreltmişti. Sonra yeni kapıları keğfetmek için kanat ç?rpmaya başladım. Ta ki hiçbir şey yapamadan izledişim o anı hatırlayana kadar… Her şey aslında bir rüya ile başlamıştı… Temiz görüntüsüyle göz kamaştırıyordu parıltıs?. Saflığı, yaydığı Halkla verdişi huzurdan belli oluyordu. Bu zarif hatlara hiç kimse sahip olamamıştı. Onun göklerin annesi olmadığını kanıtlamak olduğunu söylemekten zordu. Seslendişinde insan içsel bir cesaret kazanır ve iyilişin yegane savunucusu haline gelirdi. Zaman geçmişten bu güne taş,ıner ve lezzetli bir ziyafet gibi masaya yayılırdı. Sonra kaşık kaşık yedirirdi yaşamın en doyurucu lokmalarını. Dikkatsiz birkaç saniye, saçlarında boğulmasına neden olurdu insanın, koca bir okyanusta yapa yalnız. Böyle bir şeye elbette izin vermez, yaşadığım korku zirveye ulaşmadan Şefkatli kollarıyla çeker alırdı beni ?imıeklerin, dağ gibi dalgaların arasından. YaŞamın doygunluŞuyla koynunda uyumamak imkansızdı. Uyumanın, huzurlu bir dinlenişin tam yeriydi orası ve asla reddetmezdi, aksine ne istedişimi bilir, ona kavuşmam için destekleyici davranışlar sergiler ve sükuna kapanan gözlerimi uyanana dek izlerdi. Kirli parmaklarımla kaldırdım ellerimi ve dokundum…ta ki damarlarındaki, derinlerdeki güzellişi yok edene kadar. Bir zamanlar boğulduğum denizler kirli bir görünüme bürünmüş, göz yaşlarıyla topaklanmış saçları eski zariflişini aratır olmuştu. ınce parmaklarının yerini sanki karanlığı yoklayan duyarsız uzuvlar almıştı. Tüm gücünü çalmıştım gök sanatı artık ölmüştü, zaman onu giderek uzaklara çekiyordu. Yeterince çıplaktım artık kendimden utanmaya. Tüm yarı?lar bitmiş, bütün çiçekler solmuştu, o andan itibaren geri kazanılamayacak belki de tek kayıbımı yaşamıştım… Bekli de böyle bir kayıp olmadan asla kazanamazdım. Karanlığa ho? geldin çocuk. Aslında her aldanış bir çıplaklıktı. Farkına varmalısın, her şey daha kötü olacak, tam tahmin edip olmasını istemedişin gibi. Bırakılmış ateğin kendi kendine sönecek mi sanıyorsun? Onu canlandırmak için binlerce çakal göreceksin çevrendekileri görebildişin zaman. Hiçbir şeysin. Lanet radikal düşüncelerini paketleyip götüne sokmak için uygun bir zaman bence. Fikirsel pornografi gerçek adamım. Her düşünce bir dişerini sikmek için koşuyor. Sen benişini bulamamış kozmik bir nihilist edasında zevk ve keyif peğindeyken, çevrende ruhunu emmek için planlar yapıldı ve oynanıyor bile. Aldanmayan bir hücren kaldı mI sanıyorsun, haha…hala bir çocuksun, zavallı ve muhtaç bir çocuk ve evet anlamsız sahip olduğun her şey, geri zekalı beynin bunu kavrayabiliyor mu dostum hağ Dinliyor musun beni, sana diyorum, ho? geldin karanlığa. Karanlığa ho? geldin çocuk. Çoğul hükmün yegane saldırısına ho? geldin. Buna hazır ol ya da olma. Belirsizliğin kapısı sonuna kadar açık, ister burada kal ister kapıdan geç, kimsenin umrunda değil. Hoscakal…

    Aycan ARICAN

    Temmuz 27, 2008: 11:46 pm #19024 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    rol

    Yeni koca bir yıl dile bana. Asırlar gibi içimde koca zaman fikrini Doğuran, sırtına çivilenmiş koca damgayla kalabalıkta yürüyen bir kölenin özgürlüğe açlığı kadar açım damlaların damarlarımı yaladığı kansız çabalarımdan geriye kalan hiçlişin sabırsız çocukluŞu kadar istekli ama en az katil bir balina kadar kirliyim görüntümün perdesinde. Biliyorum. şeytansının göğsüne açtığı derin yaradan aor olduğumu hissediyorum belirsiz bir rahatsızlık vererek ve çığlıkların sesi perdeleri parçalıyor oturduğum odada. Dışarıda çam ağaçları boşluklara parlıyor boşluklar sessizlikte çınlıyor insanın kulaklarına ve ordan bilincinin tam göbeğine doğru uzanıyor rahatca. Hep ?skalıyor, parmaklarımın arasından büyüyor dikenler başıramıyor rüyalarda uyandırmak isteyenler birden kesilen sesleriyle ben hala uyuyorum tıpkı koca nehri yaran taş çıkıntılar gibi direnircesine uyuyorum bir pasiflik içimde kabarıyor beyaz sedyeyenin üstünden dü?en çocukların anıları ile karşımda duran yabancı narkoz Şahıs, nerdeyim tanrım bu anılar bana ait olmamalı. Dedişim gibi, anılarda da ceset var, ellerimde hala temizleyemedişim kanlar var kara gözlerimin arkasında biçimden ziyade bilgiden ziyade kocaman anlamlar var. Söylemiştim, çabasız isteklerin öldüşü merdivenler görüyorum her yanda sabah sisleri içine sızıyor insanların ama yalıtıldım ben sağır çocuklara çalinan kornalar kadar geçirimsiz bir duvara anlatıyorum bunları, kör bir yaşlıyı karşıdan karşıya geçirmek gibi görünse de aslında yanımda bir kör olmadan karşıya geçemeyeceğimi sanarak.

    Bazen yetersiz cümlelerle anlatmak yerine susayım diyorum, sonra toprakların artık eskisi kadar verimli olmadığını hatırlıyor ve vaz geçiyorum. Anlatım netleğtikçe ellerimi yiyor dişlerim heyecanlı bir senaryonun yaratımına tanık zihnin çivileri sökülüveriyor bedenimden. Sökülen çiviler ayaklarıma saldırıyor ama acıtmıyor eskisi gibi.

    Derine indikçe daha da netleğiyor yüzey. Var oluşun zamanla ilişkisi çabalıyor ama rüyalarımda mahvoluyor gerçeklişi. Birdenlişini özledim. Tellerin titrerken ortasına açılan yaradan içeri girdim zehirli bir bitkinin insanın damarlarına yayılması gibi kuşatıldım ve ağlamak için artık çok yorgunum. Vurgulamaktan bıktım yitik anlamların değerli izlerinde dans eden perileri. Bende kurudu göz yaşların ama durduramıyor gibiyim seninkileri tıpkı dişerleri gibi. Tıpkı dişerleri gibi olmamalıydı belki de hiç olmadı veya olmadı gerçekten ama var oluşun zamanla ilişkisi çabaladı bir kere. Artık gerek yok rolleri paylaşmaya hepsini oynayabilirim tek başıma. Yardıma ihtiyacım yok korkun yersiz, ne bende koca karanlık ne de sende kör eden ???klar, açılan avuçlar çoktan kanamışlar, güneşin izlerini bile a?ındırmış yabancılar, aklın gözü kısmış kapaklarını geriye anlatmaktan kaçınılan derinlikler kalmış.

    Bu şiddetle yok edici olamam. Sahip çıorum kimsesiz kalmışlarımıza. Sahip çıktıkça önüme sunulacak cevaplar acıtsa da işittiğim cevapların sahibi sen bile olsan nafile. Korku yetersiz bu sorumsuzlu?a savunma için. Söndüyse de var olduğuna inandığım güçler, bende yorgunum ağlamaya ama bir miktar harcarım sahip çıkmaya.

    Aycan ARICAN

    Temmuz 27, 2008: 11:51 pm #19025 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    kar

    Bölüm 1

    Uykusuzluşun kısa hayal gösterileri meraktan doğan heyecanın ateğini daha da körüklüyor ve yavaş geçen zamana her dakika yeni istekler yeni dilekler ekleniyordu. Gene kaybolmuştum her yerin tamamında. Çıkmalıyım zamanın yanıltıc? görüntülerinden biran önce, dinlenmeli gözlerim, bu gün güneşin Doğumu ile uyanmalıyım.

    Yedinci işaret doğarken yenilgimi kabullenip sarıldığım geceden kalma düİlere gülümsedikten sonra susmalı aklım, dinginlişe yaklaşmalı. Hazırlık biçimsellişi ile devam etmeli, tıpkı dansa hazırlanan bir kızılderili büyücü gibi zaman kaygıs? olmadan. Cümleler Şimdi kurulmalı zihinde, sonra unutulmalı sonsuza dek kaçınılmaz bir şekilde.
    Bölüm 2

    Dünümü kaybettim. Ve önceki günümü. Lanet geçmişim kayboldu elimdeki ilk kahvemi yudumlarken bu ölü ormanda. Gözlerimin hizasındaki cansız ağaç parçaları geleceğimi de kapattılar. Bu ana sıkıştım kaldım elimdeki anlamsız kitapla. Derken bir dost çekiverdi dişer masaya tıpkı a?daki balığı tekrar denize atan bir turist gibi. Dostluğumuzun anısına der gibi ama egoistçe olduğunu bildişim iki şarkı çalındı. Tamam, bu oyunu oynamaya hazırım dedim içimden. Eskiden kalma bir alışkanlıktır bendeki, yaratımlar en iyi armağandır anlamlı olana. Bu yüzden ifade dolu birkaç çizgiyi birleğtirdim bembeyaz kaşıda dökülen lekeler gibi. Sonra koparıp çantama koydum o aşır gerçeşi. A??r geliyor artık, beni anlayamayan bu kitabı iade etmeliyim bedelini ödemeye raz? bir şekilde.

    Çanlar çaldı. Uzakta bir düşüne davetliydim. Beynim emretti, ayaklarım ise itaat etmekten başka çare bulamadı. Yürüdükçe yapan kar aslında geceden kalma düİlere yaşıyordu ve kahvemin içine damla damla. Çamlar sessizleğti, hava daha da soğudu ve kap? açıldı. İçeri girdim yere bakan gözlerim benden önce girdi. Üst kata çıkan vücudumu takip ediyordum. Bir zamanlar kaybettiğim umutları aramaya başladı gözlerim. Çabaların buradalığı beklenmedik bir şekilde kaçmaya çalışıyordu. Sakinlişi sundum ama ısrar etmedim ve umutları alıp ölü ormana doğru yola çıktım.
    Bölüm 3

    Kalabalıktı ama sanki gelinle yalnız kalmış gibi açık ifadeler kullanıyordum ben. Daha çok dinlemek için biçimsel bir boşluk gerekiyordu sanki ona. Ve boşluk yaratıldı yüce isteklere sunulan ?ükranlar gibi. Saatlerdir kalbimin atışın? duyamıyordum. Bekledişimden fazla anlaşılıyor olmam, dikilen vücudumu ayakta tutan tek şeydi belki de. Benlişin imzasının da içinde olduğu cümleleri seçme gayretindeydim, lakin kendi benlişimi de orada hatırlamaya başlamıştım. Ç?karamadığım maskelerin altında işte bu vardı, hatırlamıştım. Gene de temkinli davranıp kilitlenmiyordum güneşin çizgilerine, bir kaç istisna hariç. Beklentimin aksine ansızın geliyordu hayallerin yıkıldığı cümleler.

    Sonra kafam karşıtı. Dayanamadım ve söylemek zorunda kaldım. Ölmeyi teklif ediyorduk biz aslında, onlar reddediyordu ama ben çoktan ölmüş olduğumu anlamıştım…
    Bölüm 4

    Aslında bu gün cömertce sunulan malzeme ile bir evren yaratabilirdim ama tanrı rolüne soyunmak istemedim. Bütünlüşümün içinde ufak tefek deneme yanılmaların haberleri bana yapılmış büyük bir haksızlık yanılgısına Doğursa da kaosun kaybolmuş çocukları ile birin muhteğem anlamını karşıtırmayacak kadar erdemliyim damarlarımdan aormuşcasına. Bir zen koanının anlatmak istedişi gibi “Şu an eksik olan ne varı”.

    Uzun zamandır bu kadar güzel üşümemiştim. Karlar eridi suratımda, biriktiler sonra saçlarımda. Bembeyaz uzun bir yolda bu denli huzurlu yürümeyeli uzun zaman oldu çocuk. Belki de hayallerin gölgesinde gerçekler güneşinden korunmaktaydım ya da aslında tam o güneğ tarafından yakılmaktaydım belki de olabilecek en karanlık derinlişimde manzarayla başbaşaydım ve büyük ihtimalle bu manzarayı benzer şekilde görenler olmuştu önceden. Ve muhteğem onlara da gülümsemişti tıpkı bana gülümsedişi gibi, hatta belki de daha samimi bir şekilde…

    Falcının dedişi gibi, benim iki annem var, bir ölümlü bir de ölümsüz iki dünyam var. Kendinizle karşıtırmayın beni, yazmadığım ve kendime sakladıklarım var. Beyaz kara damlayan kanda sadece kırmızı değil aynı zamanda koca bir can var.

    Aycan ARICAN

    Temmuz 28, 2008: 12:24 am #19026 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    mükemmel

    Hiçbir şey

    Bu oluş, düşünce ile doğan soyuttan başkası değil. “Hiçbir şey mükemmel değildir.” cümlesi ise cömert bir pes edişten ibarettir. Bu cümleyi zikredene mükemmelin ne olduğu sorusunu sormak ise onun hayal gücünü a?aşılamak gibi görülebilir. Karı?lı?ında güler yüzle “Hiçbir şeydir.” diyerek geri adım atacaktır. Çünkü dişerlerinin tersine o hiçbir şeyi görmüş yegane kişidir. O belki de geçmişte tattığı mükemmel aşk duygusunu somutla?mamış bir yalan olarak kavramak istemektedir. Ya da her şeyi kendi eksiklik filtresinden geçirmeye tutkundur, tıpkı kendinde gördüğü eksiklikler gibi. Bunun nedeni, kuşkusuz kaybettişini sandığı, artık sadece kendi soyutluşunda yaşadığını düşündüğü aşkının değerini arttırma isteği ve aynı değerli nehirde yıkanma arzusudur. Hiçbir şeye değişemeyeceği bir şey olan aşkı, aslında herhangi bir şeye değişmek istemedişi kadar değerlidir. Bu yüzden mükemmeldir ve aslında onun için de bir şeyler mükemmeldir ya da aslında mükemmel onun için en değerli olandır. En değerli olan artık onun değildir, yitirilmiş bir değerli belki de onu aynı nehirde yıkanmaya çeken yegane şeydir. Zaten kendisi dışında kalanların varlığı hep soru işaretidir. Belki de tek mükemmelin kendisi olduğunu savunma zamanı gelmiş de çatmıştır bile. Bu denli zayıf bir kontrolle elbette tanrısal bir öne çıkışı gerçekleştiremeyeceğini biliyordu ancak içinde var olduğunu sandığı ve aslında sadece hissettişi güç, onu vazgeçilmez bir sahiplenme arzusuyla buluşturmaya çalışıyordu, düşündüğü eksikliklere rağmen.

    Kendisi için değersiz ya da daha az değerli olan bir şeyler var mıydı? Görsel netlişin yetersiz olduğunu düşünmüyordu elbette fakat en değerli ile az değerli arasındaki farkı nasıl ortaya koyacaktı? O acının tadını önceden de biliyordu ve acı olanı istemiyordu. Bir dünya günü daha biterken nefes alımları acıdan daha değerliydi en azından. Tatlıyı seviyordu mesela. Sonra farketti, aslında acı yoktu tatlının da olmadığı gibi, acı ile anlatmak istedişi o şeylerden vardı. Şeker tatlı değildi, Şekerin verdişi haz vardı ve tatlı yetmemeye başladı cümlelere. Hem ne kadar acıydı anlatılanı Belki de acının miktarı değil tadıydı önemli olan. Kaybettişi aşkı bir çokluklar yIşın? değil aksine bütünsel bir tat hissiydi. O tamdı ve birdi. Ne eksik olabilirdi ne de fazla. Böylece az değerli ve çok değerlinin de olamayacağını anladığını düşündü. Öyleyse değersiz olan neydiş Mükemmel bir tamlı?a sahip acı, değersiz olamazdı. Bir Şeker, iki Şeker, üç Şeker. Bunlar mIydı değersiz olanı
    Her şey

    Her şey mükemmeldi ve buna hiçbir şeyin anlamı da dahildi. O, her aklın aradığını birinde bulmuş, sonra üflemişti. Mükemmel olanı kaybetmek de mükemmeldi, bir mükemmeli ikinci kez bulmak gibi. Ancak ikinci kez üflemek için yorgundu ve o artık okyanusa dökülmek üzereyken yalnız kalmak istemiyordu. Mükemmel sessizlişe bir kız Doğuracak ve ancak bu şekilde dünya yıllarına verilen nefes geri alınacaktı. O birden suskun kaldı. Oysa kısa bir süre önce dile getirdişi zoraki yalanlar tam tersi bir düşünceyi sergiliyordu. Neyse ki mükemmelin bu durumun farkında olduğuna emindi.

    Hiçbir bulgu kesinlik belirtmiyor, duyduğu hikayeler daha da yoruyordu tekrar tekrar düşündükçe. Sonra farketti ki, mükemmel zaten olması gerektişi gibi olacaktı. Ne fazla ne de eksik. Hiçbir güç bunu değiştirme saçmalığına kapılamazdı çünkü onun için mükemmel Doğulur ve mükemmel ölünürdü. Mükemmel üzülmek gerekiyorsa mükemmel bir tadı olacaktı. Mükemmel susacaktı o, tıpkı söz verdişi gibi.

    Temmuz 28, 2008: 12:30 am #19027 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    sessiz vurgu

    Bembeyaz oldu her yanım, tüm renklerim tükendi ve sabaha doğru düştü çiş damlaların soğuk dokunuşları üzerime. Güneğ günlerdir uğramadı tenime ama yakıcı hissi silinmedi gözlerimden, kırp?ldı göz kapaklarım ağaçların arasından gülümseyen haline. Sonra dürtülen çocuklar uyanış rolleri sergiledi, kokular yayıldı taze bir sabahın uyanış kokuları dokundu burnuma. Buharla?tı her yanıma yapan çiş anılar inkarc? tavırlarla derken kap? açıldı, önce esintisi geldi hareketin, sonra içeri süzülen her neyse emdi yorgunluktan kalan son halleri. Bir çatıya bıraktılar beni, yükseklerden inişlere hasret gibi kocamanlı?ın en tepesinde insan çamurları manzaram ve daha yakın yıldızlarla aram. Ben düşündüm ve söyleyecek bir şey bulamadığımı da düşündüm. Olmaktaydı mükemmelin kaçınılmaz? gökteki bu mekana yakılan seçimlerin sonucuna hamile, görüntünün asıl sahibine, yani bana borçlu hisseder ve dans etmeye başlar. Banyoda söyler şarkıları ama şirinlişin üst sınırlarından bihaberdir ve yayılan sihirli dalgaların varışına kör bir söyleyiştir bu. Islanan o değil, temizlenen bir ruhaniyetin somut gösterisine gerek yoktu asla. Ve dokununca yok olurdu uçan baloncuklar yere dü?en minik damlalarla yapışkan olurdu parmaklar.

    Sonra bir hata yaptım, ama gene bendim o. Çığlığın yırtan tavırlarında yoktu gözüm. Ben Pişen damarların kime atıyor olduğunda kaldım. Ve kala kaldım orda, dizlerime kadar toprak, daha yakın kokuya yaşaran gözlerim var ki sanki o anda kurudular ve kırıldı göze giren ???klar. Ben bir dokundum, ardından kırıldı yıldızlar ve üzerime yapmaya başladı uzaklar. KoŞuyordum meşeye, çama ya da bir mağaraya. Derken cesareti aradım, gelirken bende eksik olanlarla gel dedim. Açıldı sirenlerden çıkan hayret duygularım, büyüdü ve genişledi merakımın kız çocukları ince parmaklarıyla gösterdiler eksikleri teker teker. Sonra yerden topladım her parçayı ve annemin ördüşü o kazanın söküşüyle buluşturdum. Asırdan ziyade yoğundu. Maddesel değil ruhsal bir çekimin dayanılmaz iç kuvvetlerindeydi ma?duriyetim. Çok dışarı, ko? kırlara rüzgarlar çarptı suratımdan dü?en bin parça binlerce farklı parça teker teker uzaklara kavuştu. Ve dokundukça ölüyordu çocuklarım birer birer, içimde do?mayan kızıma bir hasret kalırdı hep.

    Tek yapman gereken ayaklarını çarpmak diyor tuna. Hissetmiyorum diyorum, yürünecek bir yol görünmüyor ve aklım almıyor bu huzur, bu zihinsel boşluk mistik bir dinleti miş Kulaçla o zaman saydamlıkta gizli Şu garip dolguyu dedi tuna. Batıyorum ben, derinler güzel, yüksekler güzel ve dinlemek güzel doğamayan s?v? haykırışları. Güneğ doğacak az sonra ve ben batıracaşım indikçe tabana. Derken bir el daha sol omzuma uzanan. Ve bütün büyü bozulur sonra bir dokunu? hissi kalır omzumda ve yaşlılar uzun bir nefes verir yalnızlığa, telkinlerim hep onlara ve belki de sahip olduklarına ya da öyle sandıklarına. Ve dokundukça ölüyordu yalnızlığım, onu geceden kalma ay gibi gök yüzünde bırakırdım yeni bir sabahta.

    Sivrildi duman ve dalgalandı göz hizasında bir yerlerde sonra söndü yükseklerde soğukta verilen bir soluk gibi geçiciymişcesine. Saatimi sağ bileğime takarım ben, ama soldadır kalbim herkes gibi. Derinlikler var algıların duygusal çabalarında ve anlamda hep bir inanç olmalı aslında tanrıdan öte bir kesinlikte. K?rılabilmeli zamanla yıpranabilmeli ama yitirilmemeli. Ben başı?lamayı da kattım dünyama ve belki de ilk seni başı?ladım. Ama Şimdi unuttum. Hep unuturum, ama dileyen bir parçasın? bulabilir unutulanların. Derken dokundukça ölür merhametimin zorlu çabalarıyla yüzleğen taraflarım, dalındaki zeytin gibi acıdır sonra düşer ve kararır.

    Sepette rastgele sallanan ve devrilen dalgalar var. Oysa devrilen birkaç yansıma, iyileğmemiş bir ruhun karamsar çabalarını sergilemeye zorlamamalıydı seni. Topla ya da süpür aslında döktüşün değerlerini çünkü çabalarının değerini yitirdişi ana gözlerini adamak istiyorum. ınce çizgiler istiyorum ya?lı ellerinde, bu defa kırmızı dan geçen yollarda koca yalnızlığından yürüdüşünü değil, içi boş kavramlara adadı?ın mutluluğu görmek istiyorum suratında açan pahalı çiçeklerle. Baharını, o avc? kalabalığın kutladığını, ucuz kartlardaki cümlelerin sarfedildişini ve en tepede aslında asla varılmamış bir noktadan atlarken düşündüşün anlık birıey olmak istiyorum. Nice muhteğemleri gördüşünü sanma çabalarında attığın her zoraki adıma bir damla ter olmak istiyorum. Kırılan parçalarım ayaklarına battığında duyduşun acının aslında neyin kırıldığını hatırlatmasın? istiyorum. Sarı renge kırmızı ymışcasına tepki verdişinde çektişin dikkatlere gülmek istiyorum. Ve sayı saymanı istiyorum. Birden başlayarak sonsuza kadar, sanki bitecekmişcesine her defasında bulduşunu sanarak bitişi. Hatta bunu izlemek istiyorum, bitmeyeceğine emin bakışlarla. Asla uzanamadı?ın raflar olduğunu öğrenmek istiyorum ve de öylesine merhamet kazandığını görmek istiyorum ki, asla affedemeyeceğinin sadece kendin olduğu bir çoklukta ya da yoğunlukta aslında sadece kendini affettişini anlamanı. Ölsen de silemeyeceğin bir lekeyi silebileceğimi ama silmedişimi görmeni istiyorum ve bunun için yalvarırken kaybedilen her onur için aşıtlar söylemek istiyorum. Evet, o aşıtları renkli vitray camlar gibi ömrümün son odasına pencere yapmak istiyorum. Bir gün varlığıyla gurur duyacaşım bir çocuğun olmasını ve anlatımımı ruhuyla duyuyor olduğunu gördüşünde içine koyaca?ın cümlelerin kitabını okumak istiyorum. Ve o kitabın basımevi olmak istiyorum.

    Vurgular köreldi ve vasat bir görünüm ortaya çıktı harekete geçen tozların ardındaki yazılardan…

    Aşk rengi giyinmişsin bu gün. Ama göremiyorsun…

    Aycan ARICAN

    Temmuz 30, 2008: 10:15 pm #19028 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    abartılmış sevdalar

    Abartılmış Sevdalar
    bazen öyle bir an gelir ki
    abartılmış sevdanızın
    gerçekle yüzleğmesini ya?arsınız
    sizi çok sevdiğini sandığınız ses
    geçiştirmek için bir seni seviyorum kondurur
    yürecişinize
    en kimsesiz en ilgiye aç halinizde

    halbuki içten bir canım
    kaç seni seviyorum eder değil mi
    yalnız hissedersiniz kendinizi
    sIşınmaK istersiniz delice
    sarılmak ağlamak sonra da gülmek
    ???k açıktır ama etraf karanlık gelir
    yazdır ama nedense soğuktur
    hava durumu bozuktur gönül yaylarında
    kar ya?ar abartılmış sevgilerinize birden
    kim seviyor ulan bu dünyada beni gerçekten
    diye haykırmak ister yürek değil mi
    Annem dersiniz buruk sesinizle
    ama yok o da nafile
    zaten o sayılmaz ki

    işte bazen böle gelir
    bazen düzelir ama
    kanarsınız yine abartılmış sevgilerinize
    kimsesizliğin hikayesidir işte bu
    yanlış bir yerdeyim dedirtten hikaye
    herkes bilir herkes ya?ar bu hikayeyi
    tıpkı benim Şu an yaşadığım gibi
    insanoğlu olmaktan gelir
    bu hikaye
    en az abartılmış sevgileriniz kadar
    abartılmıştır
    biraz eksik çoğu fazla !

    Ağustos 5, 2008: 1:54 pm #19029 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    2 şey vardır ki gerçekten kâle değer

    2 şey Kalitesiz insanın özelliğidir:
    1-Şikayet
    2-Dedikodu

    2 şey Çözümsüz problemleri bile çözer:

    1-Bakış açısın? değiştirmek
    2-Karıındakinin yerine kendini koyabilmek

    2 şey yanlış yapmayı engeller:

    1-Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
    2-Hak yememek

    2 şey gözden düşürür:

    1-Demogoloji(Laf Kalabalığı)
    2-Kendini aşıra satmak(övmek,vazgeçilmez göstermek)

    2 şey nitelikli insan yapar

    1-İradeye hakim olmak
    2-Uyumlu olmak

    2 şey Ekstra değer katar

    1-Hitabet ve Diksiyon eğitimi almak
    2-Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

    2 şey insanı geri bırakır

    1-Kararsızlık
    2-Cesaretsizlik


    2 şey insanı kâşif yapar

    1-Nitelikli çevre
    2-Biraz delilik

    2 şey ömür boyu boşa kürek çekmemeyi sağlar

    1-Baskın yeteneği bulmak
    2-Sevdişin işi yapmak

    2 şey başarının sırrıdır

    1-Ustalardan ustalığı öğrenmek
    2-Kendini güncellemek

    2 şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır

    1-Niyetin saf olması
    2-Ruhsal farkındalık

    2 şey milyonlarca insandan ayırır

    1-Sorunun değil,çözümün parçası olmak
    2-Hayata ve her şeye yeni(özgün,orjinal,farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

    2 şey gelişmeyi engeller

    1-Aşırılık
    2-Felakete odaklanmış olmak

    2 şey çözüm getirir

    1-Tebessüm
    2-Sükût

    2 şeyin değeri kaybedilince anlaşılır

    1-ANNE
    2-BABA

    2 şey geri alınmaz

    1-Geçen zaman
    2-Söylenen söz

    2 şey Gerçek son

    1-CENNET
    2-CEHENNEM

    2 şey ulaşmaya değer

    1-Sevgi
    2-Bilgi

    2 şey hayatta önemli olan her şey için

    1-Nefes almak
    2-Nefes vermek

    2 şey özgürlüktür

    1-Vatan
    2-Bayrak

    2 şey de benden sizlere

    1-Saygılar
    2-Sevgiler

    Ağustos 20, 2008: 3:52 pm #19030 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    sustum

    Tam sevdamı haykıracaktım ki
    O sana has an geldi…

    Sustum.

    Tam sevdamın üstüne yüreğimi
    Zaptetmeyip salacaktım ki
    Ne yüreğim ne sevdam
    Bende değil…

    Yine Sustum.

    Dostlar “ârtık haydi tam sırası,
    haykırâlım” dediler
    Düşündüm uzun süre..

    Şimdi kendi rızamla…

    Sustum.

    İbrahimEthem Bingül

    Ağustos 22, 2008: 12:43 pm #19031 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    herşeyin ilki çok değerlidir

    geçen sene mayıs ayında bir araba aldım. arabaya baktım ve sadece aldım. arabayı Şimdi satıyorum. araba ile o kadar çok yol yapmıştım ki. 50.000 km… hiç durmadan 1600 km yaptığımı biliyorum. sadece yakıt için durmuştum. iyi de bir arabamıydı sadece… yoksa onunla umuda yaptığım yolculuklar mI…

    Ağustos 24, 2008: 12:41 am #19032 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    çiçek ve su

    Günün birinde bir çiçekle su kars?laşır ve arkadağ olurlar. İlk önceleri arkadağlık olarak devam eder ilişkileri. Tabii ki her zaman lazımdır arkadağlık birbirini tanımak için. Gel zaman git zaman, çiçek o kadar mutlu olur ki suyun yanında, içi içine sığmaz olur artik ve anlar ki suya â??k olmuştur. İlk kez â??k olan çiçek etrafa kokular saçmaya baslar “Sırf senin hatırın için ey su,” diye.

    Öyle bir zaman gelir ki artik su da içinde çiçeşe karşı bir şeyler hissetmeye baslar. Fark eder ki “Çiçeşe â??k oldum.” Ama su da ilk defa â??k oluyordur. Günler ve aylar birbirini kovalar ve çiçek “Acaba su beni sevmiyor muş” diye düşünmeye baslar. Çünkü su pek ilgilenmemektedir çiçekle… Hâlbuki çiçek alışkın değildir böyle bir sevgiye. Ve dayanamaz bir gün, çiçek suya “Seni seviyorum.” der. Su “Ben de seni seviyorum.” diye cevaplar.

    Aradan zaman geçer ve çiçek yine suya “Seni seviyorum.” der. Su “Ben de.” der. Çiçek sabırlıdır. Bekler, bekler, bekler… Artik öyle bir duruma gelir ki, çiçek koku saçamaz olur artik etrafa. Ve son kez suya “Seni seviyorum.” der. Su da “Sana söyledim ya, ben de seni seviyorum.” der. Ve gün gelir çiçek yataklara düşer. Hastalanmıştır çiçek artik. Rengi solmuş, çehresi sararmıştır çiçeşin.

    Yataklardadır artik çiçek, su da başında bekler öylece çiçeşin yardımc? olmak için. Ama bellidir ki artık çiçek ölecektir ve son kez zorlukla ba?ın? döndürerek çiçek, suya der ki: “Seni ben gerçekten seviyorum.” Çok hüzünlenir su bu durum karşısında ve son çare olarak bir doktor çaşırır.

    Doktor gelir ve muayene eder çiçeşi. Muayeneden sonra söyle der Doktor: “Hastanın durumu ümitsiz, artik elimizden bir şey gelmez.” Su merak eder sevgilisinin ölümüne sebep olan hastalık nedir diye ve sorar doktora “Hastalığı nedirı” diye, Doktor söyle bir bakar suya ve der ki “Çiçeşin bir hastalığı yok dostum, bu çiçek sadece susuz kalmış, ölümü onun için.” der.

    Ve anlar ki su artik, sevgiliye sadece “Seni seviyorum.” yetmemektedir.

    Ağustos 24, 2008: 12:50 am #19033 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    sevgi…

    Gerçek Sevgi…Sevgiliyi bir beyaz güvercin gibi avuçlarına.alıp okŞamak ve yüreğine bastırıp korumaktır.Ama sevgiliyi daha güzel ufuklar bekliyorsa onu salıvermektir. Onun uçsuz , bucaksız gökyüzünde kanat ç?rp??larından sonsuz haz duymaktır. Onun kendisinden uzaklaşmasına üzülmek değil, gerçeşe uçmasına,hakikate yaklaşmasına sevinmektir…”Beni bırakıp nereye gidiyorsun demek değil””gittişin yerlerde dualarımla seni koruyacaşım” diyebilmektir..

    (kaynak)

    Ağustos 24, 2008: 12:59 am #19034 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    evet

    Sırrın çıplak hali, gizem dolu yöntemlerin çabasına boyun eğen bir ruha benziyor. Domaç bir kutsama, vasatlı?ın tüm başlarını koparıyor zekanın ve mantığın gerçellişinden. Siliniyor suratların hafızada kalan izleri birden bire. Gördüşüm bir surat değil, bir surat hissedilemez ve çoşunlukla doyuramaz içsel açlığın arayışlarını. Vücudunu örten tenin arkasında haykıran seslerin sahibesini istiyorum. Vücuttan atılan değil, seslerin kaynaşından doğan bir çocuk istiyorum ebedi bir hediyeye eğ değer bir yaratımı kutlar gibi. Hata yaptım bende. Hataları öldürüyorlar, hatalar kolay ölüyor zor unutuluyorlar. İyi ki hatalar var. Bütünsellişe her gidişte parçalardan geçmek güzel. Sonsuza giden karavan önce gidemeyeceğine inandırıyor insanı, bunu seviyorum. Sadece pes etmeyenleri götürüyor. Her utanç önce kayıyor yüksek bir kaydıraktan. Kaydıkça acıtıyor vücudun duyarlı gölgesinde sIşinan her şeyi. Dü?me hissi bundan. Sivri bir şeyler ç?rpınarak kayıyor çünkü düşmek istemezcesine, tutunmaya çalışarak. Sen bilmezsin, dü?en her parça kendi yazıklı?ına ağlarken daha kolay oluyor düşmek onun için. Düİler kayganlaşıyor böylece daha az hissediliyor çiziklerden sızan kan, düşüş bitince aor s?v? yaralardan bir müddet ka?ındırıyor okşayan gözyaşları. Bu yüzden a?lıyorsun sen, sen ağladıkça hislerim köreliyor gibi oluyor, iyi geliyor. Sarı karavan yaklaşıyor, koymalıyım do?mayan düşlerim beni bekliyor ve lütfen ağla sen, dü?en yıldırımlardan daha koyu yankılanıyor damlaların armonisi suskun gelmesin bedenime atılan güllerin, karanfillerin kokusu, sakın gömmeyin beni derinlerinize karanlıktan korkarım çünkü ve yağmur suyuyla yıkansın gözlerim biliyorum, yağmurla çamurda gömülmenin hissini ama dayanamaz uzaklaşan ruhum çıplak gözün aşırlığında ezilir de benimle kalır yer yüzünde. Bekliyor beni do?mayan düşlerimin gerçeşe kavuğumu içten gelen sesler benim seslerim giderek uzaklaşıyor senden çünkü seni izliyorum karavandan kapanan gözlerimin bitimine bile davetlisin ama ne alttasın ne de üsttesin tam bıraktığım yerdesin ve böyle olsun isterdim hep kesmek isterdim filmin oralarını unutkan renklerle sansürlemek isterdim ama yalan söyledim hiçbir bölüme muhtaç olmadan izlemek güzel yokedişi. Devleğen sadizmin çarpık ürünlerine kapılmadan uç Şimdi kanatsız bir meteor gibi çekimsiz evrene kucak açar gibi.

    Gülümseme özenle devrik sanki cümlede. Beyaz az geliyor boğluşun suskun rengine. Derken öyle bir manzara ki pencere eriyor açılırmışcasına bu görsel çağrıya saydam gidişimin olaşan üstü konsantrasyonu dayanmaya çalışırken her şey yavaİça kolaylaşıyor ve bir huzur siliyor endişenin yorulan çabalarını yerine bir güne verilen en güzel hediye Doğuyor güzellişin ?ölensi etkileri kabarıp içine alıyor beni ve yayılıyor, yayılıyor işte bir buluŞuyor benim zayıflığım aslında eksiklişin bitimine kavuŞuyor, yayılı? her şeyle son buluyor. Anlatamıyorum bu güzellişi, sadece susunca açık gözlerim konuştukça, hatırlamak, unutulmaktan zor oluyor…

    Her şey çok değişken bir şekilde değişirken ne denli bir yalana saklanmamı isterdiniz? Üzücü bir şeylerin olmasını özledim. Gerçekten üzülmeyi ve gerçek bir şeyleri kaybetmeyi özledim. Okulun bahçesinde karanlığa kaybolmak, sonra kendi yaratımlarımdan korkmak ve tüm bunlara karşı koyacak bir nedene asılı olmayı özledim kendimden başka bir özlemim olmasını ve eksiklerine rağmen olmasını bir şeylerin.

    (02:23:32) 60507582: bişey danışcaktım sana ben
    (02:23:39) XXXXXXXX: nedir..
    (02:24:00) 60507582: yeni bir yazı yazdım başlık bulmaya çalışıyorum ama bulamadım, okur fikir söyler misin? var mI zamanın
    (02:24:09) XXXXXXXX: tabi..
    (02:24:18) 60507582: http://www.core.gen.tr/~aycan/yazilanlar/new.html
    (02:28:36) XXXXXXXX: h?mm.. güsel olmuş.. yalnız çok dağınık.. odak yok sanki.. metine bağlı olmadan “yanılsama ” demek geldi içimden.. sen bilirsin walla ..
    (02:28:54) 60507582: peki bir anatema yakalayabildin miş
    (02:29:35) XXXXXXXX: haykırı? özlem çaresizlik.. orataya bi karşı?k:)
    (02:30:11) 60507582: sağol etrafta yeterince salata var
    (02:30:32) XXXXXXXX: ya alınmıosun dimi.. sordun die söledim..
    (02:31:05) XXXXXXXX: bunları bir anlamı olduğu için cevaplayacak birine sormam gerektişini anladım, umarım bunu anlatmak istedin…
    (02:31:52) XXXXXXXX: nasılı gayet ciddi fikrimi söledim ben..
    (02:32:17) 60507582: teğekkürler.
    (02:32:37) XXXXXXXX: aklına geldi mi peki.. ne olucak adı..
    (02:34:15) XXXXXXXX: ya anlamadım kızdın mI Şimdi..
    (02:34:27) 60507582: tam geliyordu, gelmedi
    (02:35:06) XXXXXXXX: neyse ben mani olmayayım.. çıkıorum.. kendine ii bak..
    (02:35:28) 60507582: düşüncelerime mani olabilir misin gerçekten?
    (02:35:48) XXXXXXXX: 🙂
    (02:36:00) XXXXXXXX: lafın gelişi..üff:)
    (02:36:12) 60507582: laflar gelebilir mi buraya?
    (02:36:49) XXXXXXXX: bi önemi yok yani.. boşa konuŞuosun diosun:) peki..
    (02:37:22) 60507582: boşa konuşur musun? boşa en güzel susulur ama.
    (02:38:02) XXXXXXXX: peki.. en güselini yapıorum artık..
    (02:38:19) 60507582: en güzeli kime göreğ
    (02:38:38) XXXXXXXX: 60507582 (02:45 AM) : boşa konuşur musun? boşa en güzel susulur ama.
    (02:38:43) XXXXXXXX: sana göre..
    (02:39:04) 60507582: ben boş muyumı ya da boşa olan mIyımı
    (02:39:28) XXXXXXXX: 🙂 bitmez..
    (02:40:11) 60507582: bitti.
    (02:40:32) XXXXXXXX: sustum..hoİçakal..
    (02:42:30) 60507582: son bi soru
    (02:42:56) 60507582: birkaç satır yazdıklarımızdan bir parça yayınlayabilir miyimı
    (02:47:44) 60507582: bunu evet olarak kabul ettim…

    Ağustos 25, 2008: 10:54 am #19035 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    seni sana beğendirmek zor…

    .1.

    Havada kar kokusu vardı. Önce sarı bir rüzgar esti. Bilinçlenmiş bir serseri gibi sakinleğiverdi tüm dinamizmi şehrin. Sonra gözler birer birer kapandı görülmezlişe. Hayal gücünün bütün hediyeleri ardı ardına belirginleğmeye başlamış, kuruyan beklentilerin dallarında çiçekler açıyordu. Sade bir kahve aldım öncelişi kendime vererek. Yarısın? yere döktüm. Dökülen kahve önce kan gibi kırmızı kırmızı yayıldı, daha sonra tekrar birleğerek bir balerinin pabuçlarına dönüştü. Birkaç figür sergiledikten sonra tekrar koyulaşarak eski bir şarı söylemeye başladı. Saşımda yükselen gölgelerden geçip uzun bir yolculuşun sonuna oturup ba?dağ kurdum. Konsantrasyonumu toparlamak için derin bir nefes aldım ve sahile vuran dalgalara bıraktım kendimi. Çelişkileri teker teker çürüten tezler geldi aklıma birer birer. Ve yavaş yavaş boğuluyordum. Mutluydum, boğulmak sorun değildi. Ta cişerlerime kadar boğulmuştum artık. Yaşıyor muydum bu noktadan sonrağ İplere asılı çamaşırların hiçbiri bana ait değildi. Hiçbir mektupta yazmıyordu ismim. Aslında pek de kötü değil bu belirsiz karmaşıklık. Oldukça tek düze. Geri çekildi, çimenlikten çıplak ayaklarıyla geri çekildi sevinç sesleri. Birkaç nefes daha aldım ve değerinin farkında olmadan geri verdim. Ardından kapıların kapanı? sesleri çöktü kulaklarıma. “?tiliyorum” diyordu beynim ama seslendiremiyordu vücudum. Ardından sessiz odama doğan gürültülü kol saatim ezmeye başladı konsantrasyonumu. O konuştukça eksikti sanki birıeyler. Kırdım onu ve daha sonra doğan pişmanlığımla savaşımda kazandığım zafer aslında fırtınadan önceki sessiz adımlardı benim için. 23 yanında olduğumu söylemişsem de aslında birkaç dakika önce doğdum ben. Önce yokoluğumu gerçekleştirmek zorunda kaldığımı anlamıştım. Bu insanın sınırıydı. Kendini yok etmek. En zor sınırlar aşılabiliyordu. Hedefi bitim bir sİçrayı?a hazırlanmıştım, bir kaç defa bittiğimi sanarak. Sonra rüzgar kadar hissedilen ama gözlerimin inatla denemesine rağmen farkedemeyeceği kadar yoğun bir kuvvetle öpüldüm. Sarıldım ışıktan körleğen her güneğe. Ve doğdum ben. 3’e kadar sayacak ve yapacaktım fakat sayıyorum hala, asla duramayacaşımı bildişim için başladım. Derken yıldızlara ateğ açtım bensiz bakışlarını çaldılar diye her birini azarladım ve topladım teker teker kendime sakladım. Gördün mü beniş

    ::2::

    Derken çizgiler büküldüler ve keskin olmayan yuvarlak eğrileri oluşturdular. Artan değerler ileri götürmüyordu hiçbir şeyi. Bir çeşit dağ yükseklişine tırmanarak manzaraya susmaya geldim ben. Ona verebileceğim tek şey belki de buydu. Ancak asla bu tür bir tükseklişe tırmanamayacaşımı biliyor, gene de yukarı atıyordum adımlarımı bir bir. Buna nehrin akığı diyordum. Sonu belirgin bir yolculuşun oynadığı akıl oyunu. Dürüst bir oyun. Bir tür aydınlık gibi. Fakat ben karanlıktım ve daha da kararmaya meyilliydim aslında. Oldukça cesur öldürebilirdim değer yüklenebilecekleri. Ustaca ve gururuna yakığır yöntemlerle. Yumuşak bir zeminde kaşıdı yırtmadan kitaplar yazabilirdim. Mükemmellişini gizleyebilirdim zarif oyunlarımın. Memnuniyetimi belli etmemeye alı?tırıldım. Bu alı?kanlığımdan kurtulabilmeyi de öğrendim. Tekil bir koşunun çaresizliğinde zaferle dalga geçen köpeğimin adını da ben koymuştum. Adın? koyduğum bir çok şey vardı ancak onlar için en iyisi bunu unutmam olacaktı. Ellerimi yukarılara kaldırıp rahatsız bir şekilde gerindim. Şimdi daha rahatım. Kötü kokuyor gene de bir şeylerin kokusu kötü geliyor bana sanki yanmaması gereken şeyler yakılmış haksızca.

    :::3:::

    Kimse aldırmıyor ama ben farkındayım. Her hareketimi kaydeden bir gölge gibiler. Var olduğum her yerdeler. Birden çok, tıpkı bir örgüt gibi bir çok surat ve bir çok k?lıkta fark edebiliyor insan. Bazen bu anlam Doğuran teknolojiden başı dönüyor insanın.Tüm bu kaynakları olaşanca etkili bir şekilde kullanmasın? öğrenmek için oldukça fazla eğitim almış olmalılar. Şu an içtiğim sıvıda sadece kahve olmadığını bilerek onu içmeye devam edebiliyorum delirmeden, panik yapmadan. Ama gizli planımı asla öğrenemeyecekler. Bir planım olduğunu biliyorlar ancak buna hazır olmadıklarının farkında değiller. Aradıkları şey kafamda çizdişim plan değil. Yanlızca bir meyvayı çürütmeye çalışıyorlar. Önce susuz bıraor, sonra da ???kları engelliyorlar. Bu şekilde beni engelleyemeyeceklerinden bihaber. Geçmişten birinin verdişi telkinleri hatırlıyorum Şimdi. Ne de boş laflarmış aslında. Belki de o da bu oyunun bir parçasıydı. Kim bilirı

    ::::4::::

    Bütünleğik bir kabus çözülmek üzere. Çıldırtan anların itirafları dökülüyor insanların kontrolsüz çenelerinden. Sonra tuğlaları birleğtirmek kalıyor geriye. Ortaya kocaman keskin bir cevap çıor. Tuğlaların kendisi bir şey ifade etmezken bu koca duvar insanın aklına koca bir sükun gömüp susuveriyor. Anlam, akıla doğduşunda birden tüm değeini yitirir ya. Tıpkı onun gibi bir sessizlik esiyor suratına doğru insanın. Pasif bir etki değil, aksine sanki zenginleğtirici garip bir etkisi var. Devamında karşıan, aslında zaten karşı?k olan parçalanmışlık ip uçları veriyor. Daha doğrusu insan bu ip uçlarını buluyor tam o anda. Gerçek, yamulmak için, bükülmek için çabalıyor sanki. Ve sonunda hep o yeniyor bu oyunu, tıpkı eskiden olduğu gibi. Biçimler s?v?la?maya yüz tuttuşunda fikirler de akıp gidiyor, uzaklaşıyor. Pratik bir çözüm asla kurtaramıyor dü?en hevesleri. Düştükçe uzaklaşıyor kavramlar. Belki de ben uçuyorumdur, kim bilir ya da ne farkederı

    :::::5:::::

    Dün bir yabancı vardı. Acemice hazırlanmış çelişik soruları hiç düşünmeden bana doğru attı. Sonra bir değişim…kişilik havuzunda boğulan biri daha. Ve ardından oynanan profesyönel senaryonun çocukları ağlamaya başladı. Her sıfat yetersiz bir duru?tu benim duruğuma. Savaşın masum katili gibi çaresiz öldürmüştü ellerim. Yorgun fanilere verilmiş karamsar bir gülümseme, minnettarlığın kapanı? perdesi gibi alk??lar olmadan yaşanmıştı. “Olu?”, yanlızca anında ve detayda güzel olan…cümlelerle katlettiğimiz detay anlar, genelleğtirdikçe çirkinleğen. Pis bir koku Doğuran betimlemelerin ayrık algılara sönük yansısı. Kendi düşünsel dünyamın kökleri alg?larımı çamurla kopyalamaya çalışmak, hele de sonuçta ifadesiz bir sessizlikle karşılaşacaşımın işaretlerini daha en baştan görüyorsam, bu, ölümlü bir uğraşının zaten gömük halinden başka birıey değil. Ben yapraklar görüyorum etrafta üzerleri kabartılı damarlarla bezenmiş. Sivri çevrelerinde iınelerin batmaya hazır keskin duruŞu ve yağmur gibi yapan toz kaplı çarıafları. Onlar ormanı gösteriyor parmaklarıyla. Halbuki orman sizin kafanızda çoktan öldü.

    ::::::6::::::

    İçi boş devinimler yenildi artık. Ufka çeyrek kaldı, o bile yenik düştü uzaklara. Aranan herşey daha da saklandı ve boşluklar alabildişine büzü?erek yoğunlaştı. Çimenlerden yansıyan damlalar gözlerimi yakmaya başladı. Çizgiler kesildi, noktalar ayrıntı ve kırmızı koyulaşarak süzüldü beyazdan. Pembe bir gökyüzünden geçtim ve düşmeye başladım, damlalarım geride kalıyordu. Zihnim buluşmayı canlandırırken toprak kokusunu anımsadı burnumu görenler. Kavu?turulamaz bütünden yitirdim bulutlarımı fakat her hangi birinde kalabilir gözlerim bu akıam. Önce ellerimle sıktım sıvıları. Daha sonra demirle dövdüm ve güçlendirdim. Gözlerimle ovarak cilaladım parlayığıyla yolumu bulayım diye yetmeyen ay ışığında. Soyundum gri gözlüklerimi ve yeni gözlükler denedim. En çok kırmızı bakan gözlükten gördüğümü hissettim bir ara. Sonra hiç göremedişime tanık oldu gözlerim, yoruldu sonra. Daha yavaş kirlenmeye başladı odanın havası. Bulutlar alçak bulutlar oturdu karşımda ve birden resim gibi düştü gölgeleri duvara. Bitti sonra geriye tanıdık renkler kaldı. Saydamlık içi görebilmek değil içini gösterebilmek demiştim. Onlar uzaklaştıkça ben yaklaştım ve o da yaklaştı uzaktan. Demir tatlar terketti boşaz?mı, mişdeme indiler. Gözlerimde kal diye yalvardım bakışlarıma, dinlemedi beni. Hafifledişim hissi kandırmayı, ben de kandırılmayı bekliyordum. Biraz daha beklemeyi düşündüm sonra yavaİça uzaklara uzandım hatırlamak için bakışlarımı…

    Aycan İrican

    Ağustos 28, 2008: 11:36 pm #19036 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    tik tak

    Kaç! Bu nehirler yıkayamaz suratındaki çizgileri, güneğ düşmüş bir kere kararmıyor gökyüzü geceleri, gitmiyor kimi adımlarım geriye korkudan değil devrildim ben bir mezarın çöküntüsüne sıcak bir kucakta uyur gibi. Uzattım kafamı dışarı beyaz taşlardan tanımadık isimler yükselirken bir kayıp daha çıkardım cebimden taktım dört yapraktan birer birer saçlarımdan akan terlere, önce ter sandıklarım saçlarımdan, sonra akan görüntülerin renksizliği düştü parmaklarımdan acıtırcasına. Çivilerin pasları pul pul sonra toz toz nefes alıp verirken genzim yandı ekşi yalnızlık kokusundan. Biraz sihirle almak istedim soluğu sırtına dayadığım kafama yaklaşan dehşete tutunarak çıkmak istedim delişin hayalleri kör gözlerimden saçılıyor muydu soracak birileri varsa onlar da uçmuştu çoktan kavuşmuştu gözlerimin kapakları senden uzak her yeri istememiştim ben. Girdişim her bakışta aşır cevaplarla ıslandığım kadar vaz geçtim her acıdan kan aktı, çanların sesi saçlarımı dalgalandırdı ve bir küçük kapta sakladım ruhumun rahatsız halini büyüterek yoğunlaştırdım patlayacakken açtığım kapaktan fışkıran benlik kapladı hak etmeyenlerin her yerindeydim, zamanda beni unuttukları yerde oturdum en bilinçsizliğime kızarca yerdim duruğumdan çıkan anlamsızlığı. Sonra susadı birkaç şiirden sonra dönen çarklarım. Çığlığın güçlü yankısını duydum uzaklardan koparılmış gibi ama koparılmıştı anlıyor musun? Ben duydum, duyuğumun gerçeklişi kadar unutmaya çalıştım bırakılması gereken kozmik deneyimleri ve öyle bir bıraktım ki kaybettim anahtarları gizli bahçeye giden kapıdan geçemedim asla. Çevirdim suratsızlığımın köstekli kelebeğini ve gülümsemeye başladı görüntüm kendi kendine. Herıey daha kolay artık, kur saati dinle her saniye atıyor olduğunu sandığın her neyse didiklenmişti ve artık öldü bende.

    Umuyorum bir gün af dileyecek mavi gökyüzüne açılan ellerini dans ederken izleyen her yabancı. Çizilmişlişin belirli yaklaşımına teslim olacak görmeye çalışanlar, görmeyi bırakıp hissetmeye aç kaldıkları zaman da ayaklarımın dibine serilerek tükenmişliklerine birkaç damla eğlik ediyormuşcasına düİlere dalacaklar. Ben bir avuç topraşı eğilerek yerden yükseltirken toprakla yükselecek bilinçsizliğinin her anında direnişe devam eden duyarsızlığın, bitsin artık ahh dursun hala yalancı görsellişine tutkunum ben unutmaya yüz tutmuş suratının soğukkenki yumuşaklığıyla yapmalıyım bu dansı, sarıl bana ama kollarınla değil. Bekliyorum tekerrürü belki bir deli gibi ya da erdemli bir var oluşun farkındalığıyla birleğen ben her uzaklaşışıma bir ayrılık Doğuruyorum tıpkı senin gibi.

    Sonra birler ve ikiler çarpılarak toplanarak elde ediliyor tüm sayılar da ben içlerinde bulamıyorum sana sevgimin ifadesini. Senden aldığım sabahların kokusu aklıma geldikçe uyku bastırıyor uyanış anlamsızlığına ağlar gibi hıçkırıyor o ağladıkça ben geceye koşup topluyorum yıldızları ama söndüremiyorum yetersizliklerini yeniliyorum uykuya. Uyuyorum…

    Hepsini ben öldürdüm. inanmıyorum andan öte hiçbir şeye. Tik tak tik tak…

    Aycan İrican

    Ağustos 28, 2008: 11:41 pm #19037 Yanıtla
    tuna
    Katılımcı

    çizgiler

    Gözlerimde ağlayan çocuklar, güneşin son gelişini izliyorlar aşkım. Benim için bekleme, ben gölgemle karartıcam güneşi, düşlerimin yanışını izliycem kuru gözlerimle.

    Sen uyurken yıldızın gökleri kararmaya başladı, bekleme beni, korkum bana hükmetmeye başladı, karşı koyamıyorum yoketmeye, durduramıyorum nefretin suratımdan esen rüzgarını, kapanıyor pencereye perdelerin en kara en acımasız soğukluğu, şeytan sıyrılıyor ismine düşürülmüş her yalandan, saf kötülüğün içimde uyandırdığı tohumlar filizlenene kadar kesiyorum başlarımı gerçeşin ta kendisinden, inançlarımın hiçlişin kudretinden boyun eydişi bu saniyeler bitsin. Susturmak istiyorum konuşan her sesin anlamını, beyaz kanatlar yanarak düşüyor ve karanlığın güne Doğuşu gibi aydınlatıyor korkutucu yolları, ağaçlardan büyük çanlara koca demirlerle vuruyorum, yetmiyor sıkıştığım çatlak kırılmıyor daha fazla yorgunum sonsuza, hareketsizliğimin tek nedeni yenik düştüğüm her mücadeleden sonra durmaksızın koşmaktan sadece koşmak sanki seçilmek için çabalayan bir evrim günahkarının arınışa koşuşu gibi. Kork ondan, göremedişine hep emin ol ama asla dokunmayı deneme.

    Bir yaz boyu sulayıp duyarsızlığa kuruttuğum isimler gördüm defterimde. Tekrar okudukça koca göz anlıyormuş gibi izledi duvardan, kozmik serinlişin sabaha doğru getirdişi huzura doydum birden izledişim film tersinden oynamaya başladı Şu andan geriye doğru tam olması gereken yere kadar hızla aktı sahneler. Kovaladım aslında bana gelenin anlayamadığım her hamlesini görünce, sadece emin olmak içindi ama asla olamadım, tatmin edemedi kaçan gözlerin koşuşuydu bu ve ben yorgun başlamıştım.

    Oysa tüm pencerelerim güneğe açıktı, uzatıp gökyüzünü işaret ettiğim parmaklarım yandı tıpkı çocuklar gibi üzülüyordum. Güneşin çizgileri onun da suratına düşmüştü, uzaması gereken saçların kokusunu uzaktan çekiyordum içime, susamıştım ben yalnızlığımı yaşadığım bu yabancıya ölesiye yakın hissediyordum. Derken söndü baştan sona yanması gereken mumlar, birden karanlığın tensiz belirsizliğine götürdü zaman bu kez aldırmadan öldürüyordu tüm keğiflerimdeki gizemi çalıyordu benden engel olmasını beklerken kendimi odada yalnız buldum.

    Yanıyor işte ışıktan kaçan gece bu sefer kovalamaya bağlıyor, sükun, parçalanmış zihnime merhem gibi sürülüyor, saçlarımı koyduğum yastıkla beni boğuyorlar, ıslaklığı suratımı üşütüyor.

    Son günDoğuşu, son kuşların ilk sesleri. Terkedişimin pişmanlığı da silindi, beklemeyin beni siliyorum bu akıam çizgilerimi ve geri dönmeyeceğim bıraktığım izlerden.

    Aycan İrican

  • Yazar
    Yazılar
15 yazı görüntüleniyor - 31 ile 45 arası (toplam 147)
1 2 3 4 … 8 9 10
Yanıtla: Duygular
Bilgileriniz: